Ode aan: de vloeibare olijf uit het Spaanse restaurant El Bulli
Het blijft een fascinerende wereld: topchefs die jarenlang experimenteren, schaven en perfectioneren om uiteindelijk één gerecht te creëren dat onlosmakelijk met hun naam verbonden raakt. In Ode aan duiken we in de verhalen achter de meest iconische gerechten aller tijden. Dit keer zetten we de vloeibare olijf uit de restaurantkeuken van El Bulli in de kijker.
Over El Bulli
Hebben we het over sterrenzaken die de Europese gastronomie hebben vormgegeven? Dan móét El Bulli in het lijstje. Onder leiding van de Spaanse chef Ferran Adrià zette het restaurant fine dining vanaf de jaren 90 op zijn kop met een compleet nieuwe manier van koken.
Naast de kwaliteit van ingrediënten kregen nieuwe technieken een rol, technieken om gerechten te laten verrassen. Paradepaardjes onder dat scala technieken waren onder meer de iconische espumas (schuimpjes), gels en sferificatie (een methode voor het creëren van vloeibare parels).
Al snel groeide El Bulli uit tot een van de invloedrijkste restaurants ter wereld. Niet voor niets kreeg het in 1997 drie Michelinsterren en werd het later ook nog eens vijf keer uitgeroepen tot beste restaurant ter wereld. Tot grote spijt van menig foodie sloot El Bulli in 2011 definitief de deuren. De invloed van Adrià en zijn team leeft echter voort in de keukens van talloze chefs over de hele wereld.
Alles over Adrià’s vloeibare olijf
Het best valt al dat voorgaande te illustreren met één van Adrià’s bekendste gerechten: de spherical olive, ook wel liquid olive (vloeibare olijf) genoemd. Daarvoor krijg je als gast een amuselepel met een olijfkleurig bolletje ter grootte van een olijf.
De bedoeling is dat je de bol in één keer in je mond neemt. Zodra je erin bijt, barst het dunne membraan open en stroomt er vloeistof uit. Daarmee doet Adrià wat wel meer chefs uit deze rubriek doen: spelen met verwachtingen. Want hoewel je ogen je vertellen dat je een olijf eet, ervaar je in je mond iets totaal anders. En de smaak? Die is dan weer wel trouw gebleven aan wat je verwacht: een geconcentreerde, uitgesproken olijvensmaak, heerlijk als prikkelende aftrap van een spetterend diner.
Valt dit zelf na te bootsen?
Je kunt je vast wel voorstellen hoe chique zo’n olijf staat, als amuse op een serveerlepel bij de start van een uitgebreid diner. Valt dat makkelijk na te maken thuis? Ja en nee.
Wie het volgens de regels wil doen, kan het kookboek van Adrià erbij pakken. In A Day at elBulli staat de vloeibare olijf stap voor stap beschreven. Vijf stappen zijn het volgens The Guardian, waarbij je naast 48 uur aan voorbereidingstijd ook een geleermiddel en een verdikkingsmiddel nodig hebt.
Daarvoor bestaan dan weer kant-en klare sfericiatiekits, die je makkelijk online kunt bestellen. Culy’s Winnie ging er een tijdje terug mee aan de slag en wist na een beetje oefenen haar eigen yuzuparels te creëren, iets wat in feite makkelijk doorvertaald kan worden naar de olijven van Adrià. Dus nee, je hoeft geen Ferran Adrià te zijn om zelf aan het sferificeren te slaan; als wij het kunnen, dan jij ook.
Deze producten kocht de Culy-redactie deze maand
Vier must-haves volgens onze receptschrijvers:
:format(jpeg):background_color(fff)/https%3A%2F%2Fwww.culy.nl%2Fwp-content%2Fuploads%2F2021%2F02%2FDSC00802-2-e1612865031556.jpg)