Afgelopen weekend ontdekten wij Elzenduin Restaurant, van in Hotel Elzenduin, gelegen aan het strand van Ter Heijde. Het hotel telt 27 kamers en ligt vlak achter de duinen – binnen twee minuten raken je voeten het zand. Maar wij gingen op reis met een culinair doel: het restaurant ontdekken.

En ontdekken, dat hebben we gedaan. Chefkok Marco Westmaas en zijn team toveren hier dagelijks de meest bijzondere gerechten uit hun (open) keuken. Je kunt er a la carte dineren, maar voor een echte belevenis raden we je ‘het menu van de chef’ aan; dit is iedere dag weer een verrassing. Uiteraard kan men kiezen voor een wijnarrangement bij het menu, deze begint vanaf €7,- per glas. Dit arrangement raden wij ten zeerste aan; de wijnen zijn zodanig bijzonder én perfect uitgezocht bij de spijzen, dat er met recht van een geslaagde marriage gesproken mag worden.

Graag nemen wij je mee op reis door ons 9-gangen menu. Alle foto’s zijn te vergroten door erop te klikken.

Op tafel: water van het Deense Iskilde. Eens wat anders dan ‘n Spaatje, dit heerlijk zachte bronwater.

Grove zwarte peper, zeezout flakes en traditionele olijfolie. Bij elke gang wordt versgebakken brood geserveerd.

De eerste amuse. Een martiniglas gevuld met een gepoft tomaatje, crème van tomaat, tomaatkrokantje, basilicumolie, yoghurt en Parmezaanse kaas. Een mooi begin, vooral het krokantje is zeer goed gemaakt.

Een amuse van Koreaans zeewier, een gelei van shiitake, superknapperige bulghur en Siciliaanse ui. De verschillende texturen doen ‘t hem, en het gerechtje is prachtig geserveerd in een zwaar en indrukwekkend glas.

Het eerste voorgerechtje. Een tartaarmousse van koningskrab, met een gelei van zeewier, frisse grapefruit, zoetzure komkommer en een (spicy!) zalfje van chipotle pepers. Vol smaak, hier hoeft geen extra zout of peper aan te pas te komen. Hierbij werd een wijn van de Verdejo-druif geserveerd, een jonge Spaanse wijn uit 2010. Daar drinken we er gerust nog een glaasje van.

Een erg bijzonder gerechtje: de dooier van een Marans ei (ook wel ‘de kip met de gouden eieren’ genoemd), op precies 63 graden gegaard. Daarbij een gelei van topinamboer (aardpeer), zwarte quinoazaadjes, grotchampignons en zwarte truffel. Deze laatste werd aan tafel over het gerechtje geschaafd. Erbij geserveerd: een wijn van de Gros-Manseng druif uit de Franse streek Gascogne, uit 2007.

We gaan door. Coquilles op twee manieren: rauw en gebakken. Geserveerd met bospeen (in mousse en dunne plakjes), een mousse van frisse groene appel en een pittige hazelnootmousse met flink wat bite. Hierbij dronken wij een Chardonnay uit de Limoux streek uit 2008

Het hoofdgerecht, en naar onze mening het meest bijzondere gerecht van de avond. Wat een smaken! We genoten van een zeer malse kooi-eend, waarvan ook het vel knapperig gebakken was. Daarbij verschillende bereidingen van pastinaak, zoete aardappel en wortel, vergezeld door zuring, zilveruitjes en een paddenstoelencrumble. Daarbij een jus van de eend. Daarbij werd een zeer, zéér bijzondere wijn geschonken: een Sula Zinfandel wijn afkomstig uit de regio Nasik in India (!), uit 2008.

Het eerste dessert. Kokosijs met een ganache van koriander, crumble van groene thee en een cremeux van guave en basmatirijst. Daarbij dronken wij een Duitse moscatel van wijnmaker Theo Minges.

Het tweede en helaas meteen laatste dessert: verschillende bereidingen van chocolade met rode biet, olijfolie en gevriesdroogde yoghurt. Een mix van zoete smaken met hartige ingredienten die je minder vaak in nagerechten terugziet. Geniaal! Hierbij werd natuurlijk een zoete dessertwijn geserveerd, maar wél een rode: een Maury uit 2008 van het Domaine Pouderoux uit de Franse streek Roussillion, een zoete rode wijn met de smaak van krenten en rood fruit.

En dan zijn de buikjes vol, en rest er enkel nog wat plek voor koffie met kleine friandises. Maar hoe klein ook, dit zijn smaakbommetjes. Hiermee pakt het team van Westmaas nog één keer spetterend uit. Wij sluiten het menu af met een chocoladebonbon, macaron met Râs al Hânout kruiden, een zacht suikersnoepje, een pistachemacaron gevuld met mango-passievrucht cremeux en een kokos-limoen spekkie. Wauw. De koffie is overigens van Nespresso; niet de meest voor de hand liggende keuze, maar toch erg lekker.

Conclusie

Uit dit report blijkt al: we’re impressed. Dit toch enigszins verscholen restaurant houdt je culinair in zijn greep vanaf de eerste amuse en laat pas los na de spetterende friandises. De omgeving is rustgevend (je dineert met uitzicht op de duinen), de bediening jong maar zeer kundig, frivool en vriendelijk. Het restaurant is niet groot, waardoor de sfeer intiem blijft en de ruimte geen echoput wordt. We kunnen hier ons beklag doen over de te harde en, naar onze smaak, zeer slecht gekozen muziek, maar dat mag de pret niet drukken. We komen hier voor culinaire hoogstandjes, en daarin word je op je wenken bediend. De gerechten zijn origineel, prachtig uitgevoerd en perfect gepresenteerd. Van zoet en pittig, van zuur tot zout, alle smaken komen uitgebreid aan bod. Westmaas kookt allesbehalve smaakloos en is niet bang er een spicy pepertje of zure komkommer in te gooien. Dit smaakt naar meer, en snel. Chapeau!